Gorakhnath (sanskryt गोरखनाथ , trl. gorakhanātha , też Gorakszanath , trl. gorakṣanātha ) – indyjski filozof, wyzwolony mistrz (guru) jogi (mahajogin), domniemany założyciel dwunastu tradycji nathów (nathasampradaja, nathizm). Gorakszanatha to mahasiddha zaliczany do grupy dziewięciu najważniejszych z osiemdziesięciu czterech mahasiddhów, postrzegany w hinduizmie i buddyzmie też jako święty, cudotwórca , alchemik a nawet bóstwo. Patron Gurkhów. Słowo sanskryckie go to krowa, czasownik sanskrycki raksz- posiada znaczenie chronić, stąd goraksza oznacza chroniący krowy. Tak można nazywać osobę panująca nad mową jak również hathajogina , który zdobył biegłość w technice mudry o nazwie khećarimudra. Oprócz imienia Gorakhnath, święty ten jest znany pod imioniami: Gorakszanatha, Gorakszanath, Goraksza. Okres w którym żył Gorakszanatha źródła określają na VII-XVI wiek. Możliwe iż był współczesny Nanakowi i Kabirowi. Ważne miejsca jego działalności to Bengal i Pendżab. Miejsce śmierci świętego nie zostało określone. Tradycyjne źródła dość zgodnie podają, że w bardzo młodym wieku Goraksza stał się wyrzeczeńcem i wędrował po Półwyspie Indyjskim jako guru i siddha. Jego najważniejszym duchowym przewodnikiem był Matsjendranath. Niektóre utwory utożsamiają obie ich postacie. Obaj są uznawani za pierwszych ziemskich patronów tradycji nathjoginów i hathajoginów. Znana jest opowieść o opanowaniu Matsjendranatha przez doświadczenia zmysłowe a szczególnie w zależność od pięknych kobiet, któremu z pomocą przychodzi Gorakszanatha. Zamieniwszy się w piękną tancerkę, kieruje do niego przemówienie, nawracające na drogę ascetycznych praktyki po którym Matsjendranath rozpoznaje swój stan i kończy pałacową przygodę. Podaje się , że Gorakszanatha jako reformator jogi, scalił w jeden system techniki alchemi tantrycznej rasasiddhów z fizycznymi i psychicznymi praktykami hathajogi. Bywa też wskazywany jako pierwszy historyczny nauczyciel hathajogi, jej odkrywca. Niekiedy jest opisywany jako widjadhara

  Nauki Gorakszanathy to:

najwyższa istota o dwubiegunowej postaci Śiwa-Śakti. Przy czym Śiwa pojmowany jako parasamwit - najwyższy byt , ostateczna zasada bytu , absolutna świadomość. Para ta jak i trójka bogów Trimurti zawiera się w nathabrahmanie (inaczej określanym jako natha).
kolejne coraz mniej subtelne plany egzystencji powstające z transcendentalnego Śiwy, dzięki zawartej w nim mocy samoprzejawiania się i różnicowania. Ona rodzi manifestacje , których gra inicjuje procesy kosmotwórcze. Wszechświat nie jest tworem statycznego i wyrachowanego Stwórcy a spontanicznych aktów zamanifestowanych sił.
istota ludzka jako agregat siedmiu ciał-powłok (pańćaka, zawierających rozliczne nadi i dziewięć głównych ćakr), z których ciało fizyczne (bhutapinda) jest najmniej subtelne, z racji budowy z cząstek pięciu żywiołów.
ideał doskonałego nathajogina, dla którego doświadczenia z ziemskiego świata są źródłami błogości przesycającej świadomość. Stąd radości czy smutki mają ten sam efekt - jednakowy smak (samarasa).
przebudowa ciał z fizycznym włącznie , gwarantująca długowieczność nathajogina.
ideał doskonałego nathjogina, dla którego doświadczenia z ziemskiego świata są źródłami błogości przesycającej świadomość. Stąd radości czy smutki mają ten sam efekt - jednakowy smak (samarasa).
przebudowa ciał z fizycznym włącznie , gwarantujące długowieczność nathajogina

Szczególną popularnością cieszy się kompleks świątynny w Gorakhpurze w północnych Indiach, mieście nazwanym od imienia tego świętego. Zgodnie z wiarą hinduistów centralna świątynia zawiera samadhi mahasiddhy Goraksznathy. W skład kompleksu wchodzi też klasztor (matha) adeptów nathsampradaji.

Naprawdę istnieje tylko jedna radość: obcowania z ludźmi - Antoine de Saint-Exupéry
Podczas każdego tańca, któremu oddajemy się z radością, umysł traci swoją zdolność kontroli, a ciałem zaczyna kierować serce - Paulo Coelho — Czarownica z Portobello
Nadmiar smutku się śmieje. Nadmiar radości płacze - William Blake
Niech pociechą dla nas będzie to, iż żaden ból na świecie nie trwa wiecznie. Kończy się cierpienie, pojawia się radość - tak równoważą się nawzajem - Albert Camus
Radość jest namiętnością, przez którą dusza idzie do większej doskonałości. Smutek jest namiętnością, przez którą dusza idzie do mniejszej doskonałości - Baruch Spinoza — Zeszyty 1957-1972
Miłość do Boga czysta jest wtedy, gdy radość i cierpienie wzbudzają w nas taką samą wdzięczność - Simone Weil — Zeszyty 1957-1972
Jakże nie mam być wilkiem stepowym i nędznym pustelnikiem pośrodku świata, którego celów nie podzielam, którego radości są mi obce! - Hermann Hesse — Wilk stepowy

 Przyjemność i zadowolenie jest w naszej kulturze przyjemności traktowane dwojako - z jednej strony wielbimy je jednak z drugiej umniejszamy jego rolę i demonizujemy. Mamy wkoło całą masę propozycji rozrywek jednak nie umiemy z nich czerpać przyjemności. Faust wpadł przecież w ręce Mefistofelesa kiedy powiedział „Chwilo, trwaj wiecznie”. Uważamy radość i przyjemność  za atrybut ludzi prostych i przyziemnych, stanowczo nierozwiniętych duchowo. Za coś niższego. Wiele religii przyczyniło się do wypracowania takiego punktu widzenia, odrzucając zmysłową przyjemność jako atrybut rozwiązłości.

Nie pozwalamy sobie na zadowolenie - jesteśmy zbyt zapracowani, nastawieni na dany cel, zajęci, zestresowani i spięci. Dodatkowo leżąca często u podstaw radości zmysłowość kojarzy nam się z winy religii czy kultury nie za dobrze...

A przecież uczucie przyjemności i zadowolenia jest zupełnie naturalne. Każdy z nas może to potwierdzić kiedy po paru godzinach bólu głowy doznaje ulgi, kiedy czuje zapach świeżo parzonej kawy, kiedy czuje ciepłe promienie wiosennego słońca na twarzy lub dotyk dłoni ukochanej osoby. Umiejętność odczuwania przyjemności bierze się z większej świadomości swego ciała. Z dostrzegania i rozumienia. Nie wszyscy umiemy się cieszyć....

Asztawakra Gita (Sanskryt: अष्टावक्रगीता) lub inaczej Pieśń Asztawakry jest pismem Adwaita Wedanty, który jest zapisem rozmowy Doskonałego Mistrza Asztawakry i Dźanaki, króla Mithili. Asztawakra Gita prezentuje tradycyjne nauczanie Adwaita Wedanty z wyjątkowo rzadko spotykaną głębią wykładu, który cechuje prostota i jasność przekazu czyniąc go jednym z najważniejszych tekstów mistycznych o ogromnej mocy  i skuteczności zrozumienia oraz przemiany. Praca była znana, doceniana i cytowana przez Śri Ramakrysznę i jego ucznia Wiwekanandę, a także Ramana Maharshi, Satya Sai Babę, Osho czy Śri Śri Rawi Śankara.

  
 Asztawakra opisuje człowieka, który stał się czystą mądrością. Opisuje cechy charakterystyczne człowieka oświeconego, który urzeczywistnił swą jaźń:
Wiecznie zadowolony, oczyściwszy zmysły, nie pragnąc niczego, radując się jedynie swoim istnieniem, człowiek, który poznał prawdę, rozkoszuje się, sącząc nektar owoców samopoznania. Skoro jest wiecznie radosny i zaabsorbowany jaźnią, w jaki sposób przedmioty zmysłów mogłyby go przyciągać lub odpychać, cieszyć lub smucić?
Gdyby małpa odkryła uroczy zakątek pełen dojrzałych bananów i rozkoszowałaby się znalezionymi owocami, czy zwróciłaby uwagę na znajdujące się tam również korzenie i gorzką korę? Podobnie, samozrealizowany mędrzec rozkoszujący się swą jaźnią wie, że cały wszechświat wypełniony jest wyłącznie nim, i postrzega wszystko jako jedność. Czy mógłby on kiedykolwiek ulec fascynacji zmysłowymi przyjemnościami, które wiecznie powiązane są z cierpieniem?
W tym świecie można znaleźć zarówno tych, którzy pragną zmysłowych przyjemności, jak i tych, którzy pragną wyzwolenia. Zaprawdę, rzadkością jest człowiek, na którym doznane doświadczenia nie pozostawiły żadnego śladu, i który jednocześnie wolny jest od pragnienia tego, czego jeszcze nie doświadczył.
Taki człowiek jest naprawdę wielki. Ani nie pragnie doczesnych przyjemności, ani też wyzwolenia. Nie przywiązuje najmniejszej wagi do ziemskich dóbr i bogactw. Nie stroni od aktywności bądź obowiązków, ani też ich nie pragnie. Jest całkowicie obojętny na to, czy jego ciało żyje, czy umiera.
Taki błogosławiony mędrzec zadawala się tym, co przychodzi do niego spontanicznie. żyje szczęśliwie, z umysłem zatopionym w swej jaźni niezależnie od tego, czy patrzy, czy słucha, czy dotyka, wącha, czyje. Wypełniony wiedzą o sobie nie unika świata, ani też nie pragnie jego unicestwienia. Postrzega bowiem tylko siebie.

ॐ नम: शिवाय: Om Namah Śivāyah!
Maha Mrityunjaya Mantra - Wielkie Zwycięstwo nad Śmiercią:
ॐ त्रियम्बकं यजामहे, सुगन्धिं पुष्टिवर्धनं
उर्वारुकमिव बन्धनान् मृत्योर्मोक्षिय मामृतात्
Om tryambakam yajāmahe sugandhim pushTivardhanam;
urvārukamiva bandhanān mrtyormukshiya māmrtāt!
Przebudź się! Jesteś nieskończonym Źródłem, bawiącym się swoim snem. Podniecają ciebie wszelkiej maści spiskowe teorie. Nie ma żadnego spisku, to tylko źródło bawi się ze sobą. Myślisz, że twoje życie ma jakiś cel...Nie ma indywidualnego Ja mającego cel. Jest tylko Źródło. Ono cię powołało i nigdy nie poznasz celu przez swój, siła rzeczy, ograniczony umysł
- TAT TVAM ASI तत् त्वम् असि ॐ तत्त्वमसि - Śri Nisargadatta Maharaj

 Żyjemy w Świecie Matrixa, który wcale nie musi być postrzegany jako nasz wróg, może być naszym sprzymierzeńcem na drodze duchowego wzrostu.
Bez istnienia Matrixu nigdy byśmy się nie przebudzili ze swojego snu, nigdy byśmy się nie wyzwolili z ucisku. Planeta Ziemia została zaprojektowana jako poligon dla dusz, które chcą się uczyć, doświadczać i na drodze wzrostu duchowego powracać do swojego źróðła, stwórcy czyli Boga/Jaźni. Cała zabawa w życie i obecny nasz kontrakt duszy polega na tym prostym odkryciu prawdy o powrocie do Boga do swojego źróðła, na odkryciu KIM JESTEM!
Czas transformacji jaki aktualnie przechodzimy znacznie przyśpiesza, planeta przechodzi procesy oczyszczania wraz z tymi procesami wzrasta też ilość technik manipulacji służących do tego abyś pozostawał ciągle uważny i czujny, podobnie jak to się ma do praktyk koncentracji w jodze nazywanych tratakami, gdzie pozostajemy przez dłuższy czas skoncentrowani na określonym obiekcie medytacji. Praktyka Jogi musi zostać przeniesiona z maty do życia, z kilkuminutowej praktyki w zaciszu domu do 24 godzinnej praktyki życia, gdzie nasza uważność jest zaangażowana w codzienna praktykę Satya czyli bycia skoncentrowanym na prawdzie. Jest to najważniejsza sadhana jaką powinniśmy podejmować na drodze wyzwolenia. Wielkie oczy brata obserwującego wszystko i inwigilacja mają obudzić nas na obecność Boga we wszystkim, aby przebudzonym umysłem i naszą przebudzoną świadomością duchowego postrzegania świata, zaczęli na nowo dostrzegać podstawowe prawo, że nic nie dzieje się przypadkiem. Tak więc największe zło na tej planecie jest zaangażowane w nasze duchowe przebudzenie i tak naprawdę diabeł jest również zaangażowanym pracownikiem światła ( lightworker ). Kiedy się budzisz ze swojego snu, dualizm przestaje istnieć, znika pojęcie wroga, nie ma dalej z kim walczyć, wszystko jest dokładnie takie jakie ma być i strumień życia płynie swoim naturalnym biegiem. Jesteś wewnętrznie wyzwolony z dualizmu, stajesz się Nowym Człowiekiem, Nowej Ery, Nowej Duchowości, która właśnie nadchodzi..  

Asztawakra Gita (Sanskryt: अष्टावक्रगीता) lub inaczej Pieśń Asztawakry jest pismem Adwaita Wedanty, który jest zapisem rozmowy Doskonałego Mistrza Asztawakry i Dźanaki, króla Mithili. Asztawakra Gita prezentuje tradycyjne nauczanie Adwaita Wedanty z wyjątkowo rzadko spotykaną głębią wykładu, który cechuje prostota i jasność przekazu czyniąc go jednym z najważniejszych tekstów mistycznych o ogromnej mocy  i skuteczności zrozumienia oraz przemiany. Praca była znana, doceniana i cytowana przez Śri Ramakrysznę i jego ucznia Wiwekanandę, a także Ramana Maharshi, Satya Sai Babę, Osho czy Śri Śri Rawi Śankara.

  
Asztawakra z zachwytem obserwował urzeczywistnienie Dżanaki. Postanowił jednak sprawdzić głębię transformacji umysłu króla. Rzucił mu więc wyzwanie w następujących słowach:
Skoro poznałeś siebie jako jedyną, niezniszczalną jaźń i jesteś zanurzony w błogim spokoju, dlaczego wciąż odczuwasz pragnienie gromadzenia bogactw?
Jakże szybko zachłanność unosi swą obrzydliwą głowę gdy, nie znając blasku prawdziwego złota, omyłkowo bierzemy lśniącą skałę wysadzaną miką za coś prawdziwie wartościowego. W podobny sposób w umyśle człowieka pogrążonego w iluzji i nieświadomego splendoru wiecznej jaźni, rodzi się niemądre pragnienie posiadania, wywołane iluzorycznymi przedmiotami świata. Lecz dlaczego ty, który poznałeś siebie jako najwyższą pełnię, w której wszechświaty pojawiają się jak fale na oceanie, wciąż szaleńczo uganiasz się za przedmiotami tego świata?
Skoro uświadomiłeś sobie, że jesteś przepiękną, najczystszą świadomością, jak możesz wciąż przydawać jakąkolwiek wartość przedmiotom zmysłów i pozwalać by cię zniewalały? Czyż to nie dziwne, że trwając w najwyższej niedwoistości i pragnąc wyzwolenia, wciąż ulegasz cielesnym żądzom i osłabiasz ciało próżnymi miłostkami. Skoro zdajesz sobie sprawę, że twa witalność słabnie z każdym dniem i wiesz, że żądza jest wrogiem mądrości, dlaczego wciąż pragniesz przyjemności zmysłowych?
Z kim można porównać tego, kto usatysfakcjonowany poznaniem siebie nie pragnie nawet wyzwolenia? Człowiek, który dostąpił takiej wiedzy nieustannie trwa w wewnętrznym spokoju i niezależnie od tego, czy obsypuj ą go zaszczytami, czy torturują, wszędzie postrzega jedynie Najwyższą Jaźń. Nie pragnie zaspokajania zmysłów, ani też nigdy nie czuje gniewu. Dziwne jest więc, że choć zrozumiałeś najwyższą prawdę i odczuwasz obojętność nawet wobec własnego ciała, obserwując je tak, jak gdyby należało do kogoś innego, wciąż przywiązujesz wagę do nagany i pochwały. Skoro zrozumiałeś, że przedmioty przyciągające zmysły są bezwartościowe i nieustannie trwasz w równowadze umysłu, jak możesz uważać pewne rzeczy za dopuszczalne, a inne za niedopuszczalne? Jeżeli zerwałeś ziemskie więzy i oczyściłeś umysł z wszelkich pragnień; jeśli wzniosłeś się ponad przeciwieństwa i obojętnie traktujesz wszelkie doświadczenia, postrzegając je jako wydarzenia, które powstają! zanikają same z siebie, dlaczego wciąż pragniesz przyjemności i unikasz bólu?
Skoro uświadomiłeś sobie, że ten wszechświat jest iluzją i straciłeś wszelkie zainteresowanie nim, i skoro osiągnąłeś równowagę umysłu, dlaczego wciąż obawiasz się śmierci?

Dopóki człowiek nie urzeczywistnił siebie, tak naprawdę nie wie nic. Gdy zaś zrozumie, kim naprawdę jest, będzie wiedział wszystko.

Asztawakra Gita (Sanskryt: अष्टावक्रगीता) lub inaczej Pieśń Asztawakry jest pismem Adwaita Wedanty, który jest zapisem rozmowy Doskonałego Mistrza Asztawakry i Dźanaki, króla Mithili. Asztawakra Gita prezentuje tradycyjne nauczanie Adwaita Wedanty z wyjątkowo rzadko spotykaną głębią wykładu, który cechuje prostota i jasność przekazu czyniąc go jednym z najważniejszych tekstów mistycznych o ogromnej mocy  i skuteczności zrozumienia oraz przemiany. Praca była znana, doceniana i cytowana przez Śri Ramakrysznę i jego ucznia Wiwekanandę, a także Ramana Maharshi, Satya Sai Babę, Osho czy Śri Śri Rawi Śankara.

 Od Tłumacza Marka Oziewicza

Niniejsza książeczka zawiera rozmowę króla Dżanaki z młodym mędrcem Asztawakra, który wprowadził króla w tajniki najwyższej mądrości - w stan samopoznania. Dżanaka doznał oświecenia bardzo dawno, kilka tysięcy lat temu, lecz nauki znane pod nazwą "Asztawakra Gita" lub "Asztawakra Samhita" przetrwały do dziś. Przetrwały tysiąclecia, ponieważ zawierają najczystszą prawdę, jaką można wyrazić słowami.

Od niepamiętnych czasów niniejszy tekst stanowił lekturę mistyków, joginów, mędrców i świętych, którzy z radością zagłębiali się w tym objawieniu najwyższej prawdy. Dzięki swej niespotykanej klarowności, nauki te, wraz z Upaniszadami, uważa się za wyjątkowe w tradycji mistycznej. Przez całe tysiąclecia mistrzowie przekazywali je uczniom, którym służyły one jako doskonała metoda skupienia się na Absolucie. "Asztawakra Samhita " był ulubionym tekstem wielkiego dziewiętnastowiecznego świętego z Bengalu - Śri Ramakriszny, który przekazał go swemu najbliższemu uczniowi - Swamiemu Wiwekanandzie. W czasach nam współczesnych, Sai Baba, awatar naszej ery, w rozmowach ze swoimi wielbicielami niejednokrotnie wypowiadał się o tym tekście w samych superlatywach. Jedna z wersji "Asztawakra Gity" przetłumaczona na angielski przez Swamiego Nitjaswarupanandę z misji Ramakriszny nieodłącznie towarzyszy mi od ponad dwudziestu lat. Posłużyła mi jako wielka pomoc w edycji niniejszej książeczki. Moim celem było przełożenie skomplikowanego języka starożytnej prozy na płynny, zrozumiały język współczesny oraz takie uproszczenie tekstu, by można go było zrozumieć bez konieczności sięgania do przypisów, komentarzy i wyjaśnień.

Pozostawiłem w tekście szereg powtórzeń podstawowych idei, do których Asztawakra często powraca, aby podkreślić ich znaczenie.

Po raz pierwszy dowiedziałem się o tych naukach dwadzieścia lat temu słuchając Sai Baby, kiedy to mówił o mądrości Upaniszad i niedualistycznej filozofii wielkich mędrców takich jak: Waśiszta, Asztawakra, Śankara, Ramana Mahariszi czy Nisargadatta Maharadż. Wiele lat później, pracując nad edycją dyskursów Sai Baby na temat "Bhagawad Gity", zwróciłem uwagę na wielki szacunek, jakim Baba darzy Asztawakrę, którego wielokrotnie wspomina w swoich dyskursach. Dlatego też ten tekst, rozpoczyna się opisem pierwszego spotkania Asztawakry i Dżanaki zawartym w jednym z dyskursów Sai Baby.

Mam nadzieję, że ta lektura, pełna najwznioślejszych i najszlachetniejszych idei, jakie może wyrazić ludzki umysł, pomoże ci, drogi czytelniku - tak jak mnie pomogła - w rozbudzeniu pragnienia poznania najwyższej prawdy. Według nauk wszystkich wielkich nauczycieli, którzy swym życiem urzeczywistnili Najwyższą Jaźń, samopoznanie jest ostatecznym celem ludzkiego życia.

Jest to najistotniejsza wiedza, jaką możemy posiąść, bowiem:

Dopóki człowiek nie urzeczywistnił siebie, tak naprawdę nie wie nic. Gdy zaś zrozumie, kim naprawdę jest, będzie wiedział wszystko.

Prawda jest ścisłą zgodnością z rzeczywistością. Kilka uwag na temat pierwszej i drugiej pady Jogasutr

autor: Anna Jawor

Jogasutry omawiają proces jogicznej drogi do osiągnięcia „wyzwolenia” w postaci krótkich, zwięzłych sformułowań. Ma się wrażenie, że słowa Patandżalego skierowane są do ludzi, którzy dobrze orientują się już w temacie. Czytając owe „oszczędne” słowa w formie 195 sutr czujemy, że są one ponadczasowe i uniwersalne. Każdy z nas na pewno nieco inaczej zinterpretuje, odbierze i poczuje dane sutry rozszyfrowując poszczególne pojęcia jogiczneJ Przechodząc po kolei przez cztery rozdziały ma się wrażenie osiągania ostatecznego celu… Jednak to wprowadzenie owych treści do swojego życia i doświadczanie ich ma tu krytyczną wartość.
Całość Jogasutr podzielona jest na cztery księgi, części (pada).
Księga pierwsza mówi o samadhi, czyli skupieniu i kontemplacji.
Księga druga o sadhanie, czyli drodze dojścia do jogi, praktyce.
Księga trzecia o wibhuti, czyli mocach i zdolnościach.
Księga czwarta o kajawalji, absolutnej wolności (jedyności).
W poniższym tekście przedstawię dwie Księgi Jogasutr.

 autor: Dominika Fuga

W  kulturze indyjskiej po dziś dzień niezwykle nośny jest ideał wszechstronnego mędrca Patańdżalego, przedstawianego jako pół-człowiek i pół-wąż.  Ludzka forma jego postaci symbolizuje indywidualność człowieka, natomiast wężowa – ciągłość praktyki. Współcześni badacze wskazują, że Jogasutry powstały między I a III w. n.e., a o samym Patańdżalim, oprócz autorstwa Jogasutr nic nie wiadomo.
Jogasutry są najważniejszym traktatem jogi. Dzieło składa się z 4 rozdziałów (pada): 1) Samadhi pada (o kontemplacji, o skupieniu); 2) Sadhana pada (o praktyce, o drodze dojścia); 3) Vibhuti pada (o zdolnościach i mocach) oraz 4) Kaivalya pada (o wolności i wyzwoleniu, o jedności). W sumie tekst liczy 195 sutr.  Studiuje je się po to, aby poznać klucz do języka jogi, do pojęć jogi, ale także do metodologii procesu jogicznego.
Jaki jest cel jogi?
Według Patańdżalego środkiem do osiągnięcia celu jogi jest bezpośrednie doświadczenie, ale tylko i wyłącznie teraz. Jeżeli joga nie będzie miała miejsca „tu i teraz”, to nie będzie to rzeczywista praktyka. W tym kontekście „teraz”  oznacza określony stan umysłu czyli zupełne pozbawienie się iluzji i ograniczających nas poglądów.  Patańdżali wskazuje, że joga to „zatrzymanie poruszeń świadomości”.  Kiedy uda nam się zatrzymać te „poruszenia”, wtedy istnieje tylko widz, i doświadczamy prawdy, w której nie ma miejsca na fałsz, złudzenie, iluzje. Będziemy w stanie wyzwolić się ze świata cierpienia, w którym utrzymuje nas fałszywa identyfikacja.
 

autor: Magdalena Chłosta

Joga to nie modna gimnastyka. Joga jest nauką, jest też jedna z klasycznych szkół filozofii indyjskiej. Historia jogi sięga prawdopodobnie 3000 lat p.n.e. Z uwagi na te fakty poważne praktykowanie, czy tym bardziej nauczanie jogi wymaga poszanowania jej tradycji i zrozumienia kontekstu. Nie jest to możliwe bez sięgnięcia do źródeł wiedzy na jej temat. Najważniejszym, a przy tym najbardziej najbardziej konkretnym dziełem na temat jogi klasycznej jest pochodzący z około drugiego wieku naszej ery traktat autorstwa Patańdżalego „Jogasutry”. Zawarte w nim 195 sutr, ujętych w czterech rozdziałach stanowi kompendium wiedzy o jodze. Jogasutry to klucz do jogi, który jest bardzo praktyczny. Formuła dzieła  wskazuje na konieczność praktykowania, jako sposób zrozumienia filozofii jogi.  Jogasutry w sposób czytelny i naukowy opisują metodę rozwoju osobistego w oparciu o system jogi  mówiąc jak prowadzić własną praktykę by osiągnąć cel. Cel ten określa Patańdżali już w drugiej sutrze pierwszego rozdziału definiując joge jako „zatrzymanie poruszeń świadomości”, który to stan uznaje za niezbędny do osiągnięcia szczęścia. Pozostałe sutry stanowią w głównej mierze wskazówki do osiągnięcia tego stanu.

autor: Piotr Marcinów

Joga, na pierwszy rzut oka, kojarzy się z pozycjami ciała wymagającymi akrobatycznej sprawności. Natomiast stanowią one jedynie trzeci z ośmiu członów klasycznej jogi (asztanga-joga). Co ciekawe, w najważniejszym traktacie klasycznej jogi - Jogasutrach Patańdżalego [II.46] wymienia się tylko kryteria jakie powinna spełniać asana, tzn. powinna być stabilna i wygodna (choć wcale nie musi być taka na początku praktyki). W Jogabhaszji [II.46] - podstawowym komentarzu Jogasutr wymienia się już 11 przykładowych asan m.in. wirasana (pozycja bohaterska) i dandasana (pozycja kija).
Według autora tekstu, asana powinna być stabilna i wygodna, a ostatecznie stwierdza, iż najważniejsze jest to, by była wygodna i nie utrudniała praktyki. Poczucie niewygody w pozycji będzie odciągać praktykującego od zamierzonego celu, przez co nie osiągnie on ani spokoju umysłu ani stanu kontemplacji. Aby ciało nie drżało w pozycji, powinno towarzyszyć mu rozluźnienie. Metodą na uniknięcie zniecierpliwienia podczas wykonywania asany jest skupienie się na idei 'nieskończoności' [II.47]. Efektem opanowania asan jest odporność na takie przeciwieństwa jak upał i chłód, głód i pragnienie [II.48]. A celem jest uzyskanie stabilnej pozycji i zdrowego, niepodatnego na warunki zewnętrzne ciała tak, aby praktykujący mógł, bez żadnego niepokoju, pozostać w kontemplacji.
Ponieważ, nie wszyscy są wstanie od razu praktykować jogę tak, jak została ona przedstawiona w traktacie Patańdżalego, mędrzec Swatmarama w swoim dziele Hatha Joga Pradipika przedstawia Hatha Jogę. Ma ona na celu przygotowanie adepta do podjęcia zaawansowanych praktyk jogi.
„Hatha jest schronieniem dla doznających wszelkich typów cierpień. Jest postawą dla praktykujących jakikolwiek typ Jogi” Hatha Joga Pradipika[I.10]
Asany zajmują pierwsze miejsce w tym traktacie, gdyż stanowią pierwszy krok w Hatha Jodze. Mówi się tutaj o 84 pozycjach, nauczanych przez Śiwę, dających stabilność, zdrowie i energię.

Autor: Bogusław Orkisz

Gdy słyszymy słowo Joga, kojarzy się nam z lotosem, dziwnymi wręcz połamanymi pozycjami  i przypominają mi się słowa księdza,  który się pyta: co wy tam medytujecie?
W jednym i drugim zawarta jest  prawda. Osobiście miałem kiedyś podobny pogląd. Na początku jogę traktowałem  jako ćwiczenia poprawiające giętkość i elastyczność ciała. Jednak im dłużej praktykowałem, tym więcej czułem zmian w sobie, psychicznych i  fizycznych. Zaczęło mnie to inspirować i pchnęło do dalszych poszukiwań. Odpowiedzią na te pytania są staroindyjskie teksty zwane Jogasutrami  Patandżaliego.
Kim był Patandżali i czym są Jogasutry?
W kulturze indyjskiej  Patańdżali przedstawiony jest jako wszechstronny mędrzec opisujący w swoich dziełach metody usuwania nieczystości ciała (medycyna – ajurweda), mowy (gramatyka) oraz umysłu (joga). Natomiast same teksty czyli jogasutry, jak datują współcześni badacze, powstały między I a III w. n. e. i stanowią najważniejszy traktat jogi klasycznej. Podejmując systematyczną praktykę jogi, powinniśmy znać prawidłowy kontekst jogi, ponieważ długotrwała praktyka poza kontekstem, może nie działać lub być szkodliwa. Kluczem do języka jogi, do pojęć jogi, metodyki jogicznej są  Jogasutry Patańdżalego.

Autor: Olga Szkonter

Wydaje się, że wokół tematu jogi, szczególnie w jej potocznym rozumieniu, narosło naprawdę sporo nieporozumień.  Z jednej strony są tacy, którzy sprowadzają jogę wyłącznie do asan, traktując je jak swoiste wyzwanie sportowe. Na drugim biegunie natomiast znajdują się ci, którzy traktują praktykę właściwie jak religię, z właściwą religii dogmatycznością.  Tak różne i odległe od siebie interpretacje, bardziej lub mniej sporne i uzasadnione, skłaniają do zastanowienia się czym tak naprawdę jest joga i jak można ją rozumieć. W tym celu właśnie najlepiej jest sięgnąć do źródeł i rozumienia jogi szukać w głównym traktacie na jej temat – Jogasutrach Patańdżalego.
Jogasutry są syntezą wiedzy o naukach jogicznych w formie 195 zwięzłych strof, zwanych sutrami. Nauczanie jogi jest zorientowane wokół jednego celu, ale obejmuje wiele wątków, w tym zagadnienia związane kolejno ze skupieniem, kontemplacją, praktykach (w tym praktykach ascetycznych), o mocach i możliwościach joginów i ostatecznie o wolności i wyzwoleniu.