| Spis treści |
|---|
| Vrksasana Pozycja drzewa |
| cz.2 - Wryndawana to Nasz Dom |
| cz,3 - Toalety 2.0 – Bill Gates pomaga światu |
| Wszystkie strony |
Autor: Marek Bednarski
Tłumaczenie :
vrksa - drzewo
asana - pozycja
Efekty :
Wzmacnia mięśnie nóg, kostki oraz kolana. Wstępnie rozciąga i otwiera biodra. Usuwa sztywność w barkach i łopatkach. Daje poczucie psychicznej równowagi. Sprzyja pobudzeniu ośrodkowego układu nerwowego i wzmacnia go. Daje poczucie emocjonalnej stabilności.
Wykonanie :
• Stań w Tadasanie.
• Zegnij prawą nogę w kolanie i umieść podeszwę stopy jak najwyżej na wewnętrznym udzie.
• Dociśnij podeszwę stopy do uda, a udo do stopy.
• Utrzymując równo biodra cofnij prawe kolano.
• Na wdechu wyciągnij ręce do sufitu.
• Podciągnij rzepkę kolanową i napnij udo.
• Opuść kość ogonową w dół.
• Wydłuż boki ciała, unieś mostek .
• Opuść barki w dół i wyprostuj ręce w łokciach.
• Na wydechu opuść ręce, opuść nogę, wróć do Tadasany.
• Powtórz pozycję stojąc na prawej nodze.
Od redaktora - Ukryty język Jogi
Mam nadzieję, że rozwinięcie niektórych artykułów, ukazujące symboliczne, głębsze znaczenie tego co praktykujemy, przyczyni sie do lepszego zrozumienia tego czym jest alchemia duchowa w jodze oraz w życiu.
Alchemia symboliczna to także część rytuału "wolnomularskiej podróży" symbolizująca między innymi ascezę prowadzącą do masońskiej gnosis – wiedzy dla wtajemniczonych.Słowo alchemia pochodzi od arabskiego al-chimija(الكيمياء lub الخيمياء), które prawdopodobnie tworzy przedrostek al- i greckie słowo χυμεία (chymeia – łączyć, stapiać).
Istnieje teoria wywodząca słowo khemeia (chymeia) od słowa Kham, będącego określeniem Egiptu (według wersji króla Jakuba użyte jest ono w Biblii w imieniu „Cham”). Według innej teorii khemeia pochodzi od greckiego khumos, czyli sok roślinny i oznacza sztukę pozyskiwania płynów. Zapraszam więc do tej podróży do samego źródła poznania, które widzi wszystko jako całość, a nie dzieli.
Drzewo życia – rajskie drzewo, którego owoce darzyły nieśmiertelnością. Typ drzewa kosmicznego, występujący w świętych księgach judaizmu (Tora) i chrześcijaństwa (Biblia).
Tradycja żydowska
Złożone z seforot Drzewo Życia było centralnym diagramem kabały; mistycznej interpretacji Tory. Diagram ten w schematyczny sposób obrazuje powstanie i budowę Wszechświata, a także atrybuty Boga.
Tradycja chrześcijańska
Według Księgi Rodzaju drzewo życia rosło w środku rajskiego ogrodu Eden. Stwórca umieścił tam Adama i Ewę. Gdy Szatan skusił kobietę i mężczyznę do zerwania owocu z innego drzewa - drzewa poznania dobra i zła, złamali oni zakaz Stwórcy. Bóg za karę wygnał Adama i Ewę z Edenu i na straży postawił cheruby i wirujący ognisty miecz. Stwórca nie chciał, aby ludzie po upadku przez skosztowanie owocu z drzewa życia stali się nieśmiertelni. W buncie człowieka przeciwko Bogu Biblia widzi przyczynę inwazji zła do pierwotnie dobrego świata oraz uzasadnia, dlaczego człowiek poddany jest chorobom, cierpieniu, starzeniu się i śmierci.
Drzewo życia pojawia się ponownie w księdze Apokalipsy, kiedy po ponownym stworzeniu wszechświata nastanie rajska rzeczywistość. W opisie Nowego Jeruzalem czytamy: "Pomiędzy rynkiem Miasta a rzeką, po obu brzegach, drzewo życia, rodzące dwanaście owoców; wydające swój owoc każdego miesiąca; a liście drzewa [służą] do leczenia narodów" (Obj 22:2).
Drzewo życia miało liczne przedstawienia w sztuce sakralnej. Krzyż był przedstawiony nie jako drzewo hańby, a jako rajskie drzewo życia, bo z niego płynie życie wieczne. Z martwego drzewa kaźni zaczęły wyrastać pąki, gałęzie i kwiatony, przez co cały krucyfiks kojarzył się z drzewem. Ukrzyżowanie na drzewie życia było kompozycją zaczerpnięta z pism trzynastowiecznego franciszkańskiego mistyka św. Bonawentury.
Według objawień XIX-wiecznej niemieckiej mistyczki, Anny Katarzyny Emmerich (której wizje zainspirowały reżysera Mela Gibsona do pracy nad filmem "Pasja") drzewo życia było podobne do cedru, tylko znacznie większe. Stało ono na wysepce połączonej z resztą ogrodu groblą. Owoce koloru złota leżały w liściastych łuszczkach jako pączek róży.
Eden jako raj
Słowo "raj" (*rajь 'raj' – irańskie por. awest. rāy ‘bogactwo, szczęście’), które chrześcijanie używają jako synonim ogrodu w Edenie, pochodzi z perskiego określenia paradis oznaczającego "ogród" lub "ogrodzone miejsce". Po raz pierwszy zostało użyte w Septuagincie w odniesieniu do ogrodu w Edenie. Według hebrajskiej tradycji utrata pierwotnego raju symbolizowała utratę obecności Boga w ludzkim doświadczeniu i dlatego odkupienie wyobrażano sobie jako odzyskanie raju, czy to na ziemi, czy w niebie.
Według żydowskiej tradycji Bóg albo przywróci kiedyś ogród w Edenie, albo nastąpi jego nowe stworzenie. Księga Apokalipsy stoi na drugim stanowisku: Stare stworzenie zostanie zastąpione Nowym Niebem i Nową Ziemią (wyrażenie "niebo i ziemia" oznaczało cały wszechświat) i rajem jeszcze piękniejszym niż pierwotne stworzenie (Ap 21,1-"Potem widziałem niebo nowe i ziemię nową. Bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia już przeminęły. Także morza już nie ma."). Niektóre wyznania nauczają, iż raj zostanie przywrócony na ziemi, po usunięciu nie całego stworzenia, ale z ziemi zła wraz z jego czynicielami. Opierają swoje poglądy na wielu wersetach ze Starego i Nowego Testamentu, np. Psalm 37:9-11:"Złoczyńcy bowiem wyginą, a ufający Jahwe posiądą ziemię. Jeszcze chwila, a nie będzie przestępcy: spojrzysz na jego miejsce, a już go nie będzie. Natomiast pokorni posiądą ziemię i będą się rozkoszować pokojem."; Psalm 37:29:"Sprawiedliwi posiądą ziemię i będą na niej przebywać na zawsze"; Mateusza 5:5: "Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię."; Mateusza 6:10: "Niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak i w niebie"; Apokalipsa 5:10:"I uczyniłeś ich Bogu naszemu królestwem i kapłanami, a będą królować na ziemi." (wersety z Psalmów, Ewangelii wg Mateusza i Apokalipsy przytoczone według Biblii Tysiąclecia,wyd. II i wyd. III popr.; wyrazy w cytatach kursywą wyróżnił autor edycji)
Ogród w Edenie funkcjonował jako paradygmat niezakłóconej więzi między Bogiem a ludźmi oraz między ludźmi a przyrodą, zerwanej po nieposłuszeństwie pierwszych ludzi.
W Biblii – Ogród w Edenie. Nazwa Eden pochodzi zapewne z języka akadyjskiego, gdzie słowo edinu oznaczało step lub pustynię. Przekładając Biblię hebrajską na język grecki (Septuaginta), przetłumaczono hebrajski „ogród” na grecki paradeisos. Jest to słowo pochodzenia staroirańskiego, lecz w czasie, gdy powstawała Septuaginta, było już całkowicie przyjęte w grece, gdzie oznaczało nie tyle zwykły ogród, ile wspaniały park, najczęściej otaczający pałac królewski. Człowiek został stworzony dla szczęścia i nieśmiertelności, wszystko to symbolizuje Ogród w Edenie: bliskość Boga, łatwe życie, w harmonii z całym stworzeniem, nadzieja nieśmiertelności. W literaturze apokryficznej, rozrastającej się na marginesie Starego Testamentu, ów Ogród, nazywany po polsku Rajem, staje się stopniowo miejscem, gdzie sprawiedliwi czekają na spotkanie z Bogiem, na Mesjasza i zmartwychwstanie. Tutaj mają się zrealizować wszystkie Boże obietnice.
U żydowskich proroków, a także w apokryficznej apokaliptyce opisy przyszłego świata odnoszone są do przeobrażonej ziemi. Rajskie warunki będą realizowane pod panowaniem Mesjasza[5]. Raj pojawia się również w pismach wczesnych pisarzy chrześcijańskich. Papiasz pisze między innymi, że ziemia będzie rodzić niezwykłej ilości owoce i nie będzie drapieżników, a takie rajskie warunki będą osiągalne po zmartwychwstaniu dla męczenników i świętych Starego Testamentu. Justyn Męczennik, w oparciu o Apokalipsę, mesjańskie tysiąclecie odnosi w literalny sposób do ziemi. Także Ireneusz realizacje obietnic eschatologicznych widzi w przemienionych warunkach na ziemi. Laktancjusz opisuje rajskie warunki następujaco:
Ci, którzy będą wtedy żyli, nie umrą, ale w czasie tysiąca lat zrodzą niezliczone mnóstwo (...). Wtedy słońce stanie się siedem razy jaśniejsze niż teraz. Ziemia ukaże swoją urodzajność i wyda obfite plony (...). Zwierzęta nie będą już żywić się krwią. (komentarz redakcji: nalezy pamiętac, że wszystkie zapisy są symboliczne i ukryte, tysiąc lat odnosi sie do tysiąpłatkowego lotosu sahasrary, a słońce 7- krotnie silniejsze odnosi sie do naszego całego systemu energetycznego w człowieku, czyli wszystkich czakramów)
Święty Efrem widzi go jako stałe mieszkanie sprawiedliwych na bardzo wysokiej górze. Powoli zaczyna się kształtować idea powrotu do utraconego Raju.
Święta roślina Tulasi w wisznuizmie
Tulasi jest wymieniana w śastrach w dwóch kontekstach:
jako roślina (zapisywana jest wtedy małą literą) oraz jako bogini Tulasi Dewi – towarzyszka Wisznu (zapisywana wielką literą).
Tulasi Dewi była córką cesarza Kedera, bardzo pobożnego króla, który osiągnął Golokę Wrindawanę. Jego córka Wrinda-dewi, po oczyszczeniu lasu swymi wyrzeczeniami, również osiągnęła Golokę.
Jedna z historii dotycząca przyjęcia przez boginię formy rośliny opowiada, że Tulasi była gopi, która zakochała się w Krysznie, co sprowadziło na nią gniew i ostatecznie, klątwę Radhy.
Purany zawierają kilka historii o Tulasi oraz instrukcje czczenia. Jest reprezentacją Dewi w materialnym świecie.
Poza puranami Tulasi jest wspomniana w poemacie Dźajadewy Gita Gowinda.
Uschnięte i opadłe liście tulasi ofiarowywane są Wisznu (Krysznie) wraz z pożywieniem podczas codziennych rytuałów. Intonuje się wtedy modlitwę Tulasi Pranam, której znaczenie jest następujące: "Ofiarowuję moje wielokrotne pokłony Wrindzie, Śrimati Tulasi Dewi, która jest bardzo droga Keśawie. O bogini, obdarzasz służbą oddania dla Kryszny i posiadasz najwyższą prawdę."
Podczas wisznuickiej pudźy, liście składane jako ofiara upawastra (oznaczająca ubrania dla bóstwa).
Tulasi czczona jest jako wcielenie Wryndadewi – opiekunki miasta Wryndawana.
Źródło Wikipedia:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Bazylia_azjatycka
http://pl.wikipedia.org/wiki/Eden_%28raj%29
http://pl.wikipedia.org/wiki/Drzewo_%C5%BCycia_%28religia%29
Loading Poll...
Komentarze
Kanał RSS z komentarzami do tego postu.