W Sutrze Lotosu powiedziane jest, że najszybszą drogą do tego, by stać się Buddą, nie są intensywne odosobnienia, ciężkie wyrzeczenia, praktyki lub modlitwy, lecz widzenie innych jako Buddów. Jeśli postrzegasz innych, jako Buddów, jesteś Buddą. Pozostajesz człowiekiem. Nie próbujesz dłużej stawiać się ponad innymi.

 Na ławce w Zuccotti Park na Wall Street stoi człowiek ubrany w niebieski, wyprasowany uniform marynarki wojennej i skanduje frazę ze spotkania wczoraj wieczorem: “Nie chcemy wyższego standardu życia, chcemy lepszego standardu życia.” Jednocześnie wysyła posty na Twittera ze swojego iPhone’a. Obok niego słoweński filozof Slavoj Žižek w czerwonym T-shircie przeciska się wraz z grupą około stu towarzyszących mu osób w kierunku prowizorycznego podwyższenia.

Ponieważ protestującym nie wolno używać megafonów ani wzmacniaczy, muszą uważnie słuchać każdego zdania mówcy, który następnie robi pauzę, a osoby stojące na tyle blisko, aby dobrze słyszeć, powtarzają zdanie unisono dla tych znajdujących się dalej.  Gdy trzy dni temu przemawiała Naomi Klein, niektóre zdania powtarzane były po  cztery lub pięć razy, przetaczając się jak echo przez Liberty Park i wzdłuż Wall Street, dając wrażenie czegoś odświętnego i dzielonego wspólnie, czegoś co właśnie się rodzi.

Slavoj Žižek powiedział:

“Mówią nam, że jesteśmy marzycielami. Prawdziwymi marzycielami są ci, którzy sądzą, że sprawy mogą toczyć się bez końca w ten sposób. Nie jesteśmy marzycielami. Budzimy się ze snu, który zmienia się w koszmar. Niczego nie niszczymy. Jesteśmy po prostu świadkami tego, jak system niszczy sam siebie. Wszyscy znamy typowe sceny z kreskówek: kojot dociera do przepaści, ale idzie dalej, nie zauważając, że pod spodem nic nie ma. Dopiero kiedy spogląda w dół -  spada. Właśnie osiągamy ten moment. Mówimy tym gościom tam, na Wall Street -  “Hej, spójrzcie w dół!”.” (Przeł. Cveta Dimitrova - Krytyka Polityczna )

Budzimy się ze snu. Kiedy Budda został poproszony o opisanie swojego doświadczenia przebudzenia, powiedział: “To do czego się przebudziłem, jest głębokie, ciche i doskonałe.”  Lecz “ludzie kochają  miejsce, w którym się znajdują. Ludziom, którzy kochają, rozkoszują się i upajają ustalonymi poglądami, dającymi im poczucie całkowitej pewności, trudno jest dostrzec współzależność.”

  Zapowiadane zmiany przez Marka Zuckenberga na konferencji F8 we wrześniu wreszcie doczekały się realizacji. Timeline, Oś czasu, jest już stałym elementem każdego profilu na Facebooku. To genialne posunięcie programistów facebooka wprowadziło rzeczywiście długo oczekiwaną rewolucję na facebooku. Jednak nie wszystkim ta zmiana się podoba i niektórym ciężko się z nią pogodzić. Pozornie oś czasu wydaje się zbyt skomplikowana, przeładowana i mało intuicyjna.
Nowy interfejs w chronologiczny sposób podsumowuje całą aktywność uzytkownika, dodatkowo wyposażając go w cały zestaw instrumentów pozwalający bardzo łatwo przenosić się do przeszłości w której możemy nanosić zmiany bądź wyróżniać informacje, które z upływem czasu okazały się ważne i miały bezpośredni wpływ na teraźniejszość.
Dużą zaletą nowego profilu jest możliwość jego większej personalizacji poprzez dodanie dużego zdjęcia w tle z możliwością jego kadrowania, gdy zdjęcie okaże sie zbyt duże. W ten prosty sposób możemy częściej odświerzać swój profil i wyróżniać zdarzenia, którymi chcemy podzielić się ze swoimi znajomymi.
Innym narzędziem do wyróżniania informacji na osi czasu jest możliwość oznaczania postów gwiazdką, skutkujące rozciagnięciem opublikowanego zdarzenia na całą szerokość Osi Czasu.