Historia szkolna, mówi nam, że wprowadzenie chrześcijaństwa w krajach słowiańskich było postępem zapewniającym rozwój naszych ojców. Fakty historyczne opisywane ręką ówczesnych kronikarzy pokazują, że proces ten na pewno nie był bezkonfliktowy.

   KATOLICYZM CZYLI CHRZEŚCIJAŃSTWO W WERSJI NIEMIECKIEJ?

Jeżeli dokładniej przyjrzymy się założeniom chrześcijaństwa i katolicyzmu, szczególnie średniowiecznego, to zobaczymy, że są to religie wyznaczające sobie zupełnie odmienne cele. Chrześcijaństwo jest religią ludzi biednych, wspomagających siebie i oczekujących nagrody w życiu przyszłym. Tam kapłan, diakon jest nauczycielem, człowiekiem, który wyróżnia się wśród wiernych tylko swą mądrością. Katolicyzm zaś jest podstawą założeń państwa feudalnego – państwa o podwójnej władzy, świeckiej (księcia, króla czy cesarza) i kościelnej (biskupów). I choć katolicyzm również mówi o równości wszystkich ludzi, to nikt z wiernych nie ma wątpliwości, że biskup czy też papież to człowiek lepiej znający myśli Boga, a zdanie odmienne od biskupa jest atakiem na całą powagę Kościoła. Katolicyzm średniowieczny wprowadza bezwzględną władzę „pomazańca bożego” nad resztą ludu. A władza ta wymuszana jest oddziałami zbrojnymi, jakimi dysponują zarówno władcy świeccy, jak i biskupi. Temu celowi mają służyć również ogromne świątynie, mające pokazywać nicość człowieka względem Boga oraz jego „pomazańców”, i liturgia w języku niezrozumiałym dla prostego ludu.

Prawda jest jedna ale mędrcy nazywają ją różnymi imionami (RW 1:164:46) Bhagawadgita naucza, że prawdziwą naturą każdej istoty jest nieśmiertelny Duch, Jaźń, który istniał od zawsze i zawsze będzie istniał. Ciało jest tylko jego "ubraniem". Innym ważnym przesłaniem owego tekstu jest konieczność wykonywanie wszelkiej działalności (w tym własnych obowiązków) bezinteresownie - działając nie powinno się koncentrować na owocu czynu lecz na samym czynie. Bhagawadgita zakazuje także bierności i powstrzymywania się od czynu, gdyż czyn jest bardzo ważny, a poza tym nie jest możliwe niewykonywanie jakiegokolwiek czynu nawet przez moment. Człowiek (także inne istoty) jest bowiem popychany nieustannie do działania przez trzy guny, do których, zgodnie z Bhagawadgitą, człowiek powinien podchodzić jako obserwator i pod żadnym pozorem się z nimi nie utożsamiać. Według Bhagawadgity każdego czynu powinno się dokonywać jakby był ofiarą religijną - w ten sposób można się pozbyć karmana, którego skutkiem są kolejne wcielenia (hinduiści dążą do przerwania wcieleń i osiągnięcia mokszy). Konieczne jest także opanowanie zmysłów i powstrzymywanie się od kontemplacji przedmiotów zmysłów, gdyż to powoduje przywiązanie i cały ciąg innych negatywnych emocji oraz skutków, prowadzących do utraty rozsądku i totalnej ruiny. Zgodnie z Bhagawadgitą, Kryszna (jej główna postać) jest wcieleniem najwyższego Pana, Boga, który zstępuje jako Awatara gdy na świecie pojawi się degeneracja moralna. Kryszna przenika wszechświat oraz go podtrzymuje, mieszka w sercu każdej żywej istoty, jest sprawcą tworzenia oraz zniszczenia wszystkich rzeczy materialnych. Bhagawadgita uważa drogę oddania Bogu, miłości wobec niego za najwyższą ze ścieżek wiodących ku oświeceniu. Według Kryszny człowiek oświecony dostrzega Boga w każdej istocie i każdą istotą w Bogu. Nie ma jakichkolwiek uprzedzeń ani sympatii - wszystkich traktuje jako równych. Czy w Polsce też mamy jedna prawdę, czy też jest Ona zgodna z naukami Wielkiego Nauczyciela Ludzkości Jezusa Chrystusa? Kto rzeczywiście jest depozytariuszem prawdy w Polsce, czy jest nim Kościół Katolicki? Przyjrzyjmy się kto i dlaczego fałszował historię Polski i jaka rzeczywiście jest nasza tożsamośc narodowa, na pewno nie jest to tożsamość katolicka! Bądźcie trzeźwi! Czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć. Mocni w wierze przeciwstawcie się jemu! 1P 5.8 "Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli." J 8:32 Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem. Nikt nie może przyjść do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie." J 14: 6

   Nieznany król, czy Bolesław Zapomniany istniał naprawdę? Próba rozświetlenia mroków zakłamanej historii Polski dotyczącej fałszywej i obłudnej katolickiej tożsamości narodowej Polaków

Zniknął w mrokach średniowiecza
Najbardziej tajemniczy okres w polskich dziejach to kilka lat po śmierci Mieszka II, a przed wstąpieniem na tron Kazimierza Odnowiciela. Między nimi, w oficjal­nych pocztach polskich monarchów, nie ma żadnego władcy. A był.
PowiększMieszko II na XIX-wiecznej rycinie. Jego pierworodnym synem miał być Bolesław ZapomnianyMieszko II na XIX-wiecznej rycinie. Jego pierworodnym synem miał być Bolesław Zapomniany

Mieszko II, następca Bolesława Wielkiego (Chrobrego), zmarł w 1034 r., a w 1039 r. do Polski wkroczył jego syn Kazimierz Karol, by z niemiecką pomocą odzyskać dziedzictwo i odbudować zagrożone rozpadem państwo. Nadano mu przydomek Odnowiciel. Pięcioletni okres między tymi dwoma wydarzeniami przypomina czarną dziurę. Zadbali o to najbardziej znani średniowieczni kronikarze: Gall Anonim, Wincenty Kadłubek, Jan Długosz i plejada sławnych historyków z Joachimem Lelewelem i Adamem Naruszewiczem na czele. W ich przekazach brak wzmianek o wówczas panującym. Choć nie do końca. Długosz na przykład dokonał godnej podziwu ekwilibrystyki i, aby całkowicie nie pominąć w swoim przekazie istniejącego rzeczywiście władcy, zmienił mu imię i profilaktycznie uśmiercił jeszcze przed zgonem ojca!

Jakie były przyczyny, dla których świadomie zakłamali historię? Komu zależało na tym, aby następca Mieszka II i poprzednik Kazimierza Odnowiciela pozostał w całkowitym niemal zapomnieniu?

Nieszczęśliwy syn Adama, gdyby lękał się ognia piekielnego tak, jak się lęka ubóstwa, wówczas wszedłby do raju.
Grzesznicy są dla Boga zbyt mało wartościowi, aby pozwalał im umierać z głodu. On raczej głodzi swoich przyjaciół.
Pycha wobec bogaczy i możnych to prawdziwa pokora.
Prawidłowe odosobnienie to przezwyciężanie samotności swojej duszy.
Jeśli sługa wyrzeka się świata doczesnego, powierza mu Bóg anioła, który zasiewa mądrość w jego sercu.
Ten, dla kogo milczenie nie jest ojczyzną, jest natrętnym gadułą, nawet jeśliby był milczącym.
Mędrcy odziedziczyli mądrość przez milczenie i rozmyślanie.
Nie ma żadnej rzeczy dla długotrwałego uwięzienia bardziej odpowiedniej od języka.
Oto został stworzony dla człowieka jeden język i dwoje oczu i dwoje uszu, aby słuchał i widział więcej, aniżeli mówi.
Gdyby mówiący wiedział, jakie niebezpieczeństwo jest z mówienia, tedy by milczał, jeśliby tylko mógł tak długo, jak długie było życie Noego. A gdyby milczący wiedział jakie niebezpieczeństwo jest z milczenia, prosiłby Boga o podwójny wiek Noego, ażeby mógł mówić.
Ludzie są na drodze, dopóki nie odejdzie od nich lęk, a kiedy odejdzie od nich lęk, zbaczają z drogi.
Jeśli Bóg umiłował sługę, ustanowił w jego sercu płaczkę żałobną, a kiedy znienawidził sługę, ustanowił w jego sercu piszczałkę.
Serce, kiedy nie ma w nim smutku, jest ruiną, tak jak dom, kiedy nikt w nim nie mieszka, niszczeje.
Głód należy do cech sufich i jest on jednym ze wsporników walki duchowej.
Kiedy Bóg stworzył świat doczesny, uczynił w sytości grzech i niewiedzę, a uczynił w głodzie wiedzę i mądrość.
Kluczem do świata doczesnego jest sytość, a kluczem do świata ostatecznego głód.
Pokora jest piękna u każdego pojedynczego człowieka, ale najpiękniejsza jest u biednego. Pycha jest brzydka u każdego człowieka, ale najbrzydsza jest u bogatego.
Pewien mężczyzna zobaczył mędrca jedzącego to, co spadło z jarzyn do wody. Powiedział do niego: Jeślibyś służył władcy, nie musiałbyś jadać takich rzeczy. Odpowiedział mędrzec: A jeślibyś zadowolił się tym, nie potrzebowałbyś służebnictwa u władcy.
Bóg położył pięć rzeczy w pięciu miejscach: wielkość w posłuszeństwie, poniżenie w grzechu, lęk szacunku we wstawaniu nocą, mądrość w pustym brzuchu i bogactwo w umiarkowaniu.
Cierpliwość bez Boga jest okrucieństwem.
To, co jest poza Bogiem - to są twoi wrogowie.
Do znamion służebności należy wyzbycie się planowania i doświadczania przeznaczenia.
Najtrudniejszą rzeczą dla nowicjuszy jest obcowanie z przeciwnikami.
Prawdomówny przemienia się w ciągu dnia czterdzieści razy, a obłudnik trwa w swoim jednym stanie przez czterdzieści lat.
Każda rzecz jest czymś, ale przyjaźń kłamcy niczym.
Znamieniem kłamcy jest jego hojność w przysięganiu bez wymagania przysięgi.
Słowa sięgają dalej, aniżeli zamierzał ten, kto kłamał.
Człowiek prawdomówny to ten, kto nie troszczy się o to, że opinia ludzi o nim może zmienić się na gorszą. Nie lubi on badania ludzi co do pyłku w pięknie uczynków i nie wzdraga się przed tym, że ludzie badają zło w jego uczynkach.
Kto pragnie wolności, niechaj wstąpi na służbę Bogu.
Kto by zechciał poznać swoją rangę u Boga, ten niechaj spogląda, jaką rangę Bóg posiada u niego.
Męstwo oznacza, iż okazujesz sprawiedliwość, ale nie żądasz sprawiedliwości dla siebie.
Po rozpoznaniu Prawdy okrucieństwo stworzeń nie wywiera na Ciebie wpływu.

   Islam (arab. الإسلام ; al-islām) – religia monoteistyczna, druga na świecie pod względem liczby wyznawców po chrześcijaństwie. Świętą księgą islamu jest Koran, a zawarte w nim objawienie ma stanowić ostateczne i niezmienne przesłanie Boga do ludzi.

Słowo islam w języku arabskim oznacza poddanie się Bogu. Apologeci i misjonarze muzułmańscy wywodzą często słowo islam od słowa salām – pokój. Celem islamu i nauczania proroka Mahometa było połączenie wszystkich ludów arabskich w jedną wielką rodzinę muzułmańską (arab. muslim ajadani), wiara jednak z czasem rozprzestrzeniła się na cały świat. Islam był początkowo religią ludów arabskich; obecnie Arabowie stanowią od 15% do 20% wyznawców islamu.

Islam ma wspólne korzenie z judaizmem i chrześcijaństwem. Zgodnie z nauką Mahometa objawienie przekazane żydom i chrześcijanom przez Abrahama, Mojżesza i Jezusa powinno zostać ponowione i uzupełnione. Muzułmanie wierzą, że wersety Koranu zostały objawione Mahometowi poprzez Archanioła Gabriela (arab. Dżibril), wielokrotnie pomiędzy 610, a jego śmiercią 8 czerwca 632 roku. Podstawę islamu tworzy pięć zasad i obowiązków muzułmanina: wyznanie wiary w jedynego Boga, pięciokrotna modlitwa w ciągu doby, post w miesiącu ramadan, jałmużna na rzecz ubogich i pielgrzymka do Mekki przynajmniej raz w życiu.

Za ostatniego proroka islam uznaje Mahometa (Muhammada, wielu muzułmanów uważa, iż imienia proroka nie tłumaczy się na inne języki), a za ostatnią objawioną księgę – Koran. Przed Mahometem Allah miał zesłać wielu innych proroków, wśród nich Adama, Abrahama (arab. Ibrahim), Mojżesza (arab. Musa) i Jezusa (arab. Isa). Islam jest uważany przez wyznawców za trzecią (po judaizmie i chrześcijaństwie) i ostateczną religię objawioną. Jest obecnie trzecią (drugą jest bahaizm) najszybciej rozwijającą się pod względem liczby wiernych dużą religią światową[potrzebne źródło].

Ortodoksyjny islam dzieli się na 3 główne odłamy: sunnicki (ok. 87%), szyicki (ok. 12%) i charydżycki (ok. 1%).

Symbole islamu
Półksiężyc powszechnie określany mianem „symbolu islamu”
Pieczęć Muzułmańskiego Związku Religijnego w RP

Właściwym symbolem islamu jest szahada napisana czarnymi literami na białym tle lub białymi literami na czarnym tle. Znacznie częściej jednak jako symbol islamu traktuje się półksiężyc (arab. hilal). Zasadniczo, z historycznego punktu widzenia jest to niewłaściwe, gdyż półksiężyc był nie symbolem religii, a jedynie kalifatu. W świadomości społecznej jednak, także w krajach muzułmańskich, to właśnie hilal awansował do roli głównego symbolu tej religii i w charakterze tym występuje m.in. w heraldyce państw islamskich (np. w godłach i na flagach Malediwów, Pakistanu, Algierii, Turcji, Tunezji i in.), jak też – jako analogia do chrześcijańskiego krzyża – w symbolu Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca.

Droga Kabały jest długim, trudnym okresem ponownego określania celów w życiu człowieka, ponownej oceny samego siebie, jasnego definiowania kierunku pragnień człowieka, szczerego i prawdziwego szacowania sił motywujących działania człowieka, okresem próby przezwyciężenia pragnień ciała i żądań rozumu, jak również próbą całkowitego uchwycenia siły i potęgi ludzkiego egoizmu.
Droga Kabały jest w tym samym czasie, ciężkim, długotrwałym okresem cierpień w poszukiwaniu zaspokojenia pragnień człowieka; jest to okres rozczarowania z powodu tego, że człowiek nie jest w stanie znaleźć autentycznego „skupienia” na swoich aspiracjach; jest to czas uświadomienia, że jedynym ratunkiem od ostatecznego źródła cierpień (od egoizmu) jest zmiana na altruistyczne myśli, które wykluczą jakiekolwiek myśli o sobie i stopniowo doprowadzą do myśli o Stwórcy. Te ostatnie, w końcu, spowodują takie przyjemne odczucie spokoju ducha, że człowiek nie będzie chciał myśleć o niczym innym.
Tylko po tym gdy przejdziemy przez wszystkie te etapy, wstępnego rozwoju duchowego – drogę Kabały – zaczniemy postrzegać Wyższe Światło – Światło Kabały – które świeci coraz mocniej i mocniej nad nami, gdy podnosimy się po stopniach duchowej drabiny, która prowadzi do naszego ostatecznego połączenia się ze Stwórcą.
"Wielbienie bożka (avodat zara) jest lgnięciem do egoistycznych żądzy ciała. I odwrotnie, praca duchowa (avodat Hashem, avodat haKodesh) wynika z obstawania przy altruistycznych pragnieniach, lub celach, jeśli pragnienia jeszcze nie istnieją."
"Istnieją dwa źródła działania i dwa początki: umysł (rozum) i serce, myśl i pragnienie. Oba powinny powinny ulec transformacji ich egoistycznej podstawy w altruistyczną.
Wszelkich znanych nam przyjemności doznajemy poprzez serce. Dlatego też, jeśli potrafimy odmówić dowolnym ziemskim, czy samolubnym przyjemnościom, stajemy się godni by otrzymać prawdziwą rozkosz z Góry, ponieważ nie korzystamy dłużej z naszego egoizmu."
Lecz żeby dokonać naprawy, musimy całkowicie poświęcić się temu staraniu – ciałem, umysłem i duchem. Prawdziwa modlitwa i odpowiedź na nią, przyjdą tylko w stanie, w którym człowiek zaangażował swoje największe wysiłki, oddając siebie całkowicie tym wysiłkom, zarówno ilościowo, jak i co najważniejsze jakościowo. Tylko dzięki właściwemu studiowaniu Kabały, możemy uczyć się jak wytępić nasz egoizm, a tym samym osiągnąć własne zbawienie. Nasza tęsknota za ulgą musi być tak silna, że powierzymy się naszym studiom całkowicie, nie będąc w stanie odwrócić się chociażby na chwile od poszukiwań siebie w mądrości Kabały.

Pentagram – pięciokąt gwiaździsty foremny, figura geometryczna w wielu kulturach uważana za symbol magiczny, gwiazda pitagorejska.

Geometria

Pentagram z ukrytym złotym podziałem. Złoty podział (łac. sectio aurea), podział harmoniczny, złota proporcja, boska proporcja (łac. divina proportio) – podział odcinka na dwie części tak, by stosunek długości dłuższej z nich do krótszej był taki sam, jak całego odcinka do części dłuższej. Innymi słowy: długość dłuższej części ma być średnią geometryczną długości krótszej części i całego odcinka. Stosunek, o którym mowa w definicji, nazywa się złotą liczbą i oznacza grecką literą φ (czyt. "fi").

Wprowadzenie złotego podziału przez Greków (Pitagoras, VI w. p.n.e.; Euklides, III w p.n.e.), gdzie dowolny odcinek jest podzielony na część mniejszą i większą w takiej proporcji, że część mniejsza tak się ma do większej jak część większa do całości. Jej wartość liczbowa wynosi 0.618. Tę ciągłą proporcję Grecy nazywali analogią.  Pomagała ona przy trzech elementach wiadomych wypowiadać sensowne zdanie na temat czwartego, nieznanego.  

 „Ruch różokrzyżowców inspirujący się Kabałą i Gnozą, wyznawał ideę jedności świata, kładąc nacisk na analogie istniejące między mikrokosmosem a makrokosmosem. Za swój cel poczytywał on postęp nauki i wprowadzenie „świętej” monarchii uniwersalnej”[1].

Wbrew temu co sądzi opinia publiczna oraz pewne środowiska naukowe, różokrzyżowcy mieli spory wkład w ideologię, cele oraz symbolikę wolnomularską, a fakty te są często dosyć powierzchownie analizowane, przez co samo stowarzyszenie często jest ukazywane jako alchemiczna grupa prowadząca rozmaite doświadczenia chemiczne, zgłębiając się przy tym praktyki magiczne czy kabałę. To zbyt mało jak na strukturę, która przecież była składową podczas tworzenia się masonerii spekulacyjnej w 1717 r. Różokrzyżowcy są jednocześnie źródłem wielu następnych pochodnych stowarzyszeń, które zawsze w pewien sposób czerpały z niej samą esencję jaką jest niewątpliwie gnoza. Zapoznajmy się zatem w podstawowymi tekstami różokrzyżowymi, które ukazały się już na początku XVII w. tworząc ogromną aurę tajemniczości wśród ówczesnej ludności europejskiej. Różokrzyżowcy głosząc swoje idee publicznie (np. poprzez rozwieszanie plakatów) często dawali do zrozumienia, że są w posiadaniu tajemnej, magicznej wiedzy, która zmieni świat i uwolni ludzi od doczesnego uścisku jakim jest monarchia i papiestwo – dążyli do synarchii, a mówiąc nieco inaczej, do stworzenia „świata uniwersalnego”, za swojego guru biorąc najczęściej jakże wyidealizowaną myśl Komeniuszowską – Komeniusz uważany jest za prekursora współczesnego globalizmu, nawołującego do wywrócenia dotychczasowego porządku, człowieka zawierającego w swych programach myśl tworzenia tzw. „Super-Kościołów”, które miałyby być źródłem światła, łącząc w sobie wszystkie religie – tak aby wszystkie stały się jednakowo równe. Dodatkowo wysuwa myśl koordynacji politycznej, która byłaby zarządzana przez międzynarodowe instytucje. Jest to jednak zaledwie malutki przedsmak myśli komeniuszowskich dlatego też polecam zapoznać się z jego dziełami jakimi są Partonosja oraz Lux In Tenebris.